بایگانی دسته‌ها: عکاسی از مواد غذایی

بهترین عکسهای خوراکی و مواد غذایی سال 2008 به انتخاب روزنامه لس آنجلس تایمز

حالا که امروز مطلبی راجع به عکاسی از مواد غذایی و خوراکی ها داشتیم بد نیست اینها را هم ببینید. این عکسها توسط روزنامه لس آنجلس تایمز بعنوان بهترین عکسهای مواد غذایی و خوراکی سال ۲۰۰۸ انتخاب شدن.
 
 
سوپ کدو حلوایی با خامه
 
 
 
پای گوشت بوقلمون با سبزیجات
 
 
 
یک قصاب ایتالیایی در لس آنجلس
 
 
 
بلانکو ای نگرو (به اسپانیایی یعنی سیاه و سفید) ترکیبی از اسپرسوی سرد با بستنی وانیلی
 
 
 
پای شاتوت و گلابی
 
 
 
عکسی از یک مزرعه صیفی جات
 
 
 
قارچ های شیمه جی
 
 
شاه بلوط های زیبا
Advertisements

عکاسی از خوراکی ها و مواد غذایی (قسمت دوم)

در قسمت قبلی این مقاله کمی به تاریخچه عکاسی از مواد غذایی پرداختیم. حالا می خواهیم به ریزه کاری ها و فنون حرفه ای این رشته بسیار جذاب عکاسی بپردازیم. عکسبرداری از مواد غذایی یکی از سخت ترین رشته های تخصصی عکاسی به شمار می رود. عکاسان در حرفه خود گفته معروفی دارند «اگر می توانید از غذا عکس بگیرید، می توانید از همه چیز عکس بگیرید». این گفته به محدود بودن زمانی که عکاس در اختیار دارد تا از غذا بگیرد اشاره می کند، زمانی که به سرعت می گذرد و ظاهر غذاهای زیبا تغییر می کند. حدود ۱ تا ۳ دقیقه بعد از کشیدن غذا، مواد غذایی خشک می شوند، غذاهای سرخ شده ظاهر خیلی چربی پیدا می کنند، بستنی آب می شود و غذاهایی که از آنها بخار بلند می شود دیگر بخار ندارند. گاهی اوقات عکاس فقط برای گرفتن ۲ تا ۳ شات بیشتر وقت ندارد. 

عکس از دو عدد تاکو با گواکوموله روی سنگ. آقای کریس الیور طراح و صحنه پرداز این عکس بوده اند، ایشان را به خاطر کارشان در آرایش غذاها در فیلمهای»دزدان دریایی کارائیب»، پروفسور دیوانه ۲»، «اسپایدرمن» و «راک» می شناسیم.

پس چطور باید کمپوزیسیون و نور مناسب را روی سوژه ای تنظیم کنیم که فقط چند دقیقه یا حتی چند لحظه ظاهر خوبی دارد؟ همانطور که قبلاً نیز اشاره شد می توانید صحنه را از قبل بچینید. همه اقلامی را که ثابت هستند مثل دستمال، لیوان ها، ظروف نقره، گلدان و غیره را روی میز به دلخواه خود بچینید. در صورت امکان مقداری غذا با همان رنگ و استیل در بشقاب بجای غذای اصلی قرار دهید. بدین ترتیب می توانید نوردهی و ترکیب بندی را بنحو دلخواه تنظیم کنید. اگر از دوربین دیجیتال استفاده می کنید می توانید تعدادی عکس در این حالت بگیرید و نوردهی و ترکیب بندی را دقیق تر تنظیم کنید. وقتی همه چیز مرتب بود غذای اصلی را بیاورید و دقیقاً در جای آن روی بشقاب قرار داده و عکس بگیرید. 

نکاتی درباره آرایش مواد غذایی

مشتریان اصلی عکسهای مواد غذایی یعنی ناشران و صاحبان رستوران ها بودجه ای خاص برای آرایش مواد غذایی دارند ولی اگر چنین نبود، عکاس باید این زحمت را متقبل شود. 

مرغ سوخاری با سیب زمینی در کنار فر رستوران.

یکی از چیزهایی که همیشه موقع عکاسی از مواد غذایی باید آماده داشت مقداری گلیسیرین و تعدادی قلم موی نقاشی است. گلیسیرین را می توان از داروخانه ها تهیه کرد. مواد غذایی زیر نورهای قوی ۵۰۰یا ۱۰۰۰ وات پروژکتورهای عکاسی بعد از مدت کوتاهی خشک می شوند ولی با زدن گلیسیرین می توانیم ظاهر تازه و درخشان آنها را حفظ کنیم. عکاسان گلیسیرین را با قلم مو روی گوشت، ماهی، برش های میوه و سبزیجات پخته می زنند. البته بعضی ها ترجیح می دهند از روغن نباتی برای این کار استفاده کنند ولی روغن نباتی دوام گلیسیرین را ندارد. برای آرایش سالادها، سالساها و دیگر نقاطی که می خواهید قطرات آب ماندگار برای عکس داشته باشید می توانید مقداری گلیسیرین را با آب در یک آبفشان یا بطری اسپری مانند آنهایی که آرایشگران استفاده می کنند بریزید و به غذا بزنید. 

بخاری که از غذا بلند می شود ظاهری گرم و اشتها آور به آن می بخشد، برای تولید بخار چند راه وجود دارد. یک راه این است که چند گلوله پنبه در آب خیس کرده و در مایکرویو قرار دهید. با اینها تا حدود یک دقیقه بخار خواهید داشت. یخ خشک هم خیلی خوب است و در صورتی که آنرا در آب قرار دهید برای مدت طولانی تری بخار تولید می کند. استفاده از یک سیگار یا عود هم راه دیگری است ولی باید مقدار دود آنها را کنترل کنید تا شبیه بخار به نظر برسند. بعضی از عکاسها دستیاران خود را مجبور می کنند که سیگار بکشند (!) و دود آنرا از یک نی از پشت غذا بدمند. همه این راه ها خوب هستند ولی یخ خشک بهترین نتیجه را ایجاد می کند. 

یک چراغ گازی کوچک از دیگر وسایلی است که می توان برای آب کردن کره روی وافل ها، ایجاد خط های گریل مانند روی گوشت، یا گرم کردن دوباره ماهیتابه از آن استفاده کرد. یک بار دیدم که عکاسی برای عکس گرفتن از یک بشقاب بوقلمون روی آنرا با آب گوشت و واکس قهوه ای کفش رنگ کرد و سپس با چراغ گازی پاهای بوقلمون را کمی برشته کرد!  

سمن گریل شده با سالسا 

غذای مصنوعی

قانونی در آمریکا وجود دارد که به مسئله راست گویی در تبلیغات می پردازد. این قانون تبلیغ کنندگان را موظف می کند غذاهایی را نشان بدهند که واقعاً به دست مشتری می رسد یا غذایی باشد که مشتری بعد از خرید محصول می تواند براحتی آماده کرده و به همان نتیجه نشان داده شده در عکس برسد. ولی چیزهایی که در اطراف غذا وجود دارد می تواند مصنوعی باشد و غذاهای نشان داده شده در کتاب های دستور آشپزی یا مجلات می توانند واقعی نباشند. کار کردن با غذای نمایشی و مصنوعی می تواند آسان تر از غذای واقعی باشد. 

بعنوان مثال دیده شده که در عکسها بجای بستنی مقداری پوره سیب زمینی با رنگ سفید بکار می برند یا برش های میوه، تکه های شکلات با رنگ های غذایی استفاده می شوند. کورن فلکس را اغلب بجای شیر با چسب سفید نجاری مخلوط می کنند و عکس می گیرند. نخودها با چسب بهم چسبانده می شوند، سبزیجاتی که به نظر پخته می رسند واقعاً خام هستند و فقط کمی با چراغ گازی روی آنها را برشته کرده و گلیسیرین به آنها زده اند. 

چیکن دیابلو (مرغ شیطان!) با نور زمینه و آغشته به گلیسیرین 

اکثر تکه های یخی که در عکس های نوشیدنی ها می بینید پلاستیکی (آکریلیک) بوده و با دست تراشیده شده اند و تقریباً در تمام عکسهایی که پاشش آب یا مایعات با شکل های زیبا در آنها هست از آب استفاده نشده بلکه آکریلیک خام را با دست شکل می دهند و در جای خود قرار می دهند. عکاسها با هوای فشرده قطراتی در نوشیدنی ها درست می کنند و از آکریلیک برای ایجاد اثر پاشش مایعات استفاده می کنند. در بسیاری از عکسهای نوشیدنی ها می بینیم که مقداری چای یا قهوه رقیق به نوشیدنی اضافه می شود تا رنگ مناسب بدست آید. 

ابزارهای عکاسان مواد غذایی

– موچین. برای جابجا کردن و قرار دادن تکه های کوچک مواد غذایی

– گوش پاک کن. بعد از خیس کردن گوش پاک کن از آن برای برداشتن خرده های ریز غذا یا تمیز کردن قطرات کوچک مایعات روی بشقاب ها استفاده می شود.

– چسب قطره ای. برای ثابت کردن تکه های مواد غذایی که به هیچ نحو دیگری در جای خود نمی مانند.

– خمیر مدل سازی. برای قرار دادن زیر تکه های کوچک مواد غذایی تا جابجا نشوند (می توان از مقداری چسب در خمیر نان هم استفاده کرد).

– اسپری جلای مات. برای مات کردن بازتاب نور روی ظروف نقره ای و مانند آنها.

– خلال دندان. ساندویچ ها، شیرینی ها و کیک ها را می توان با خلال دندان در جای خود ثابت کرد. بعداً می توانید خلال دندان ها را با فتوشاپ از عکس پاک کنید. 

 

سمن گریل شده با گواکوموله و لیمو 

 

پای کدو حلوایی 

 

ماهی گریل با فلفل دلمه ای و جعفری

 

اگر دوست دارید عکسهای بیشتری از مواد غذایی ببینید و در مسابقات عکاسی مواد غذایی شرکت کنید حتماْ از سایت فود سنپرز دیدن کنید.

عکاسی از خوراکی ها و مواد غذایی (قسمت اول)

( این مقاله از چندین مرجع گردآوری و اختصاصاً برای وبلاگ ناندو ترجمه شده است.)

آیا عکسبرداری از خوراکی ها و مواد غذایی برای شما جالب است؟ کافی است به هر کتابفروشی بروید و کتاب های آَشپزی را ورق بزنید تا از دستورهای تهیه غذاهای خوشمزه و بهتر از همه عکسهای واقعاً اشتها آور آنها لذت ببرید. مجموعه ای زیبا از سبزیجات با سس های براق و درخشان در بشقاب های سفید و رنگی و پاک با چیدمان شگفت انگیز روی میز – می دانید راجع به کدام عکسها صحبت می کنم. خیلی وقت ها عکسهای این کتابها نقش اصلی را بازی می کند و دستورهای تهیه غذا به اولویت دوم تبدیل می شوند.

اما آیا می دانید چطور باید از مواد غذایی و خوراکی ها عکس گرفت؟

۱. نوردهی و روشنایی

مواد غذایی و خوراکی ها را درست مانند اشیا ثابتی که از آنها عکس می گیرید فرض کرده و مطمئن شوید که نور آنها کافی است. بسیاری از نمونه های بد عکسهای غذاها که برای نوشتن این مقاله آنها را بررسی کردم واقعاً تنها با نوردهی مناسب قابل قبول می شدند. یکی از بهترین جاهایی که برای عکسبرداری از غذاها وجود دارد کنار پنجره است که نور طبیعی زیادی از آن داخل می شود و احتمالاً اگر فلاش خود را به دیوار یا سقف بزنید تا بازتاب غیرمستقیم آنرا روی سوژه بگیرید، نور متعادل تری خواهید داشت که سایه ها را از بین می برد. نور روز به طبیعی تر شدن جلوه عکس کمک می کند.

۲. محیط اطراف

شما فقط نباید به آرایش غذا توجه کنید بلکه باید به محیطی که بشقاب یا کاسه غذا را در آن قرار می دهید و آرایش و چیدمان میز هم دقت کنید. شلوغ کردن عکس با یک میز پر از لوازم کار خوبی نیست ولی قرار دادن یک یا مولفه اضافی مانند یک لیوان، چنگال، گل یا حتی یک دستمال می تواند عکس را زیباتر کند. این مولفه ها را می توان در موقعیت های ثانویه در زمینه عکس قرار داد.

۳. سریع عمل کنید

غذاها ظاهر اشتها آور خود را برای مدت طولانی حفظ نمی کنند پس شما بعنوان عکاس باید آماده باشید و بتوانید خیلی سریع بعد از پخته شدن غذا از آن عکس بگیرید. برای این کار باید بدانید که قبل از رسیدن غذا بروی میز دقیقاً چه کاری می خواهید با آن انجام دهید و چطور می خواهید از آن عکس بگیرید. خیلی از عکاسان از قبل میز را با یک بشقاب خالی می چینند و لوازم اضافی مورد نظرشان را در جای دلخواه قرار می دهند، سپس وقتی غذا حاضر شد بشقاب پر را با بشقاب خالی عوض می کنند و عکس می گیرند. با این کار می توانید آرایش دلخواه تان را از قبل تمرین کنید.

۴. چیدمان و تزیین

طرز قرار گرفتن غذا بروی بشقاب عامل بسیار تعیین کننده ای در عکاسی شماست. به متعادل بودن کمپوزیسیون غذا در کادر (رنگ، شکل و غیره) دقت کرده و خطی فرضی در کادر قائل شوید که به غذا منتهی می شود (از خطوط هادی و قانون یک سوم استفاده کنید. در قانون یک سوم یا قانون طلایی عکاسی گفته می شود که کادر مستطیل شکل خود را به سه ناحیه مساوی تقسیم کنید و سپس سوژه در خط یک سوم قرار دهید تا جذابیت بصری بیشتری داشته باشد).

۵. سوژه را بهسازی کنید

یکی از عکاسان حرفه ای به من گفت که همیشه مقداری روغن نباتی آماده دارد و آنرا با یک برس کوچک روی غذا می زند تا تلالو خوبی پیدا کند.

۶. زاویه پایین

اشتباهی که اکثر عکاسان تازه کار مرتکب می شوند این است که از زاویه دقیقاً بالای غذا از آن عکس می گیرند. این کار در بعضی شرایط مناسب است ولی بیشتر اوقات بهتر است از فاصله کم با بشقاب (یا کمی بالای آن) عکسی زاویه دار بگیرید.

۷. ماکرو

فوکوس دقیق بروی غذا بسیار مهم است. از قابلیت ماکروی دوربین خود برای کلوز آپ استفاده کنید.

۸. بخار

اگر بخار از غذا بلند شوند حس تازه پخته شدن غذا را منتقل می کند و خیلی از عکاسان این حالت را می پسندند. البته ایجاد این فضا به روش طبیعی می تواند سخت باشد. یک عکاس به من گفت که برای تولید بخار چند گلوله پنبه ای کوچک را خیس می کند و در مایکرویو قرار می دهد و بعد آنها را زیر غذا و لابلای آن پنهان می کند.

حالا که نکات ساده فوق را مرور کردیم، می خواهیم نگاهی دقیق تر داشته باشیم به تاریخچه و سبک های عکاسی از مواد غذایی و راهکارهای پیشرفته تر این رشته عکاسی.

تاریخچه کوتاه عکاسی از مواد غذایی

عکاسی از مواد غذایی در گذر زمان دستخوش تغییراتی زیادی شده است. این تغییرات بشدت وابسته به مد رایج هستند. آنچه در زیر می خوانید خلاصه ایست از تغییرات سبک عکاسی از مواد غذایی از سال ۱۹۶۰ تا به امروز.

در دهه ۶۰ میلادی، سبک عکاسی از مواد غذایی بشدت استیلیزه بود. یعنی که غذا را با لوازم اضافی (آکسسوار) متعددی که گاهی اوقات اصلاً ارتباطی با غذا نداشتند آرایش می کردند. در عکس های آن دوره می توانستید یک قرقاول را روی میز ببینید، یا کاسه ای پر از میوه در پس زمینه می گذاشتند تا کادر را پر کند. ظروف مسی، چینی های اعلا و کریستال ها در عکسها رایج بودند. عکسهای این دوره معمولاً واید (زاویه باز) بودند و خود غذا و تمام لوازم اطراف آنرا نشان می دادند. نوردهی هم بسیار مستقیم و نمایان بوده است.

در دهه ۷۰ اما مواد غذایی را به محل های مختلف می بردند و عکس می گرفتند. لوازم اضافی متعدد کماکان در عکس ها حضور داشتند. استفاده از لوازم فرهنگی مثلاً یک کلاه مکزیکی در عکس یک غذای مکزیکی رایج شد. سبک عکاسی واید از چند بشقاب غذا باز هم دنبال می شد. نوردهی کماکان مستقیم بود اما عکاسان شروع کردند به استفاده از نورهای زاویه ای (از بالا، کنار، …).

در دهه ۸۰ میلادی بود که بالاخره خود غذا در کانون توجه قرار گرفت. در عکسهای این دوره معمولاً فقط یک بشقاب در هر کادر دیده می شود. آرایش و استیل کمتر رسمی شد. استفاده از چاشنی های هماهنگ با غذا رایج گردید. لوازم اضافی مطابق با سبک غذا استفاده می شدند و معمولاً هم رنگ آمیزی شادی داشتند. نوردهی در این دوره متنوع تر شد. دیگر همه اجزا کادر نور کامل نداشتند. غذا در فوکوس کامل قرار دارد.

از اواخر دهه ۸۰ تا اوایل دهه ۹۰ میلادی، این رویکرد غیر رسمی ادامه یافت. اما عکاسان شروع کردند به تجربه بیشتر با نوردهی های مختلف. لوازم اضافی با دقت انتخاب می شدند و عمق میدان (DOF) عکس ها بیشتر شد. عکاسی از غذاها در محیط خانگی باب شد. آشپزها سعی کردند هنر معماری و سبک های آبستره را در آرایش غذاهای خود استفاده کنند – لایه های مختلف مواد غذایی، رنگ ها، نقاط و خطوطی از سس ها به شکل های مختلف، ریختن پودر کاکائو یا شکر قنادی در این دوره رایج شد. کناره بشقاب ها هم معمولاً با سبزیجات تزیین می شد.

در این دوره، گرفتن عکس از غذاها ساعت ها و روزها طول می کشید. کار در استودیو و زیر نور داغ پروژکتورها انجام می شد. دوربین های قطع بزرگ در آن دوره رایج بودند ولی تعدادی از عکاسان شروع به استفاده از دوربین های ۳۵ میلیمتری حرفه ای کرده بودند. دیدن نتیجه عکسها چند روز طول می کشید و در صورت نیاز دوباره عکسبرداری می شد. ولی بالاخره دوران دیجیتال فرا رسید.

انقلاب دیجیتال

شور و شعف عکاسان را نمی شد با هیچ چیز دیگری مقایسه کرد. بالاخره ابزاری یافته بودند که نتیجه عکسبرداری را در همان لحظه نشان می داد. آزادی!

از اواخر دهه ۹۰ تا به امروز دو قشر ستاره شده اند؛ آشپزهای حرفه ای و آشپزهای خانگی که در تلویزیون برنامه داشتند. برنامه های آشپزی را می شد در تمام کانال های تلویزیونی مشاهده کرد. آرایش غذاها با دقت زایدالوصفی انجام می شد. مواد غذایی خام مانند قارچ، نودل یا ادویه جات در عکسها ظاهر شدند.

آرایش و استیل به حداقل کاهش داده شد (مینیمالیستی) و قوانین شکسته شدند. برای مدت های مدید عکسهای فلو و تار محبوب بودند اما کم کم جای خود را به عمق میدان دادند. برای مدت ها دیگر نشانی از بشقاب های رنگی و پس زمینه های شلوغ نبود، بشقاب های سفید و پس زمینه سفید جایگزین شدند. برای مدت ها دیگر اثری از لوازم اضافی نمی شد یافت. عکاسی با المان های فرهنگی مرتبط با سبک غذا از مد افتاد. بستنی یا خامه کمی آب شده، خرده کیک یا نان روی بشقاب ها و تخته های برش دیده می شدند (کاری که قبلاً هیچ کس انجام نمی داد). چاشنی های هماهنگ از لحاظ رنگ و مزه در غذاها دیده می شدند. گاهی اوقات لوازمی که ارتباط مستقیمی با غذا نداشتند در کادرها دیده می شدند. عکسها معمولاً کلوز آپ و با فوکوس دقیق بودند.

حالا در چه مقطعی هستیم؟ نگاه طبیعی الان خریدار دارد. بالاخره دوباره به تعادل بازگشته ایم. رنگ به عکسهای ما برگشته است اما سفید روی سفید اگر درست انجام شده باشد، کماکان طرفدار دارد. ظاهر و آرایش کمتر رسمی است – کمی سبزی و چاشنی در بشقاب با آرایش طبیعی و غیر منظم کفایت می کند. همه جور نور و کمپوزیسیونی را می توان دید. همه نوع زاویه ای هم استفاده می شود.

این مبحث نسبتاً طولانی است و دنباله خواهد داشت. اگر خدا بخواهد در چند هفته آینده بقیه آنرا خواهید خواند.